กรุงเทพมหานครเมืองที่เปลี่ยนแปลงไป

การกลับมาเริ่มต้นชีวิตที่กรุงเทพมหานครอีกครั้งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2563 ในสภาพของคนที่อยู่ในสถานะของบุคคลล้มละลายและถูกธนาคารยึดบ้านไป ในการกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ในครั้งนี้นำเครื่องใช้ไม้สอยส่วนตัวและหนังสือที่เห็นว่ามีคุณค่ามาได้บางเล่มเท่านั้น ของส่วนใหญ่ถูกทิ้งไว้ที่บ้านเดิมที่ถูกธนาคารยึดไปเปรียบดั่งการมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในวัยใกล้ 60 ปี

ในวันแรกที่ย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ต้องไปอาศัยบ้านของเพื่อนคนหนึ่งอยู่แต่อยู่ได้เพียงสัปดาห์เดียวก็สร้างความอึดอัดและไม่พอใจกับภรรยาของเพื่อนทำให้ต้องออกมาเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่คนเดียว เพื่อความสบายใจทั้งของตัวเอง ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่น่าจะดีสุด เพราะได้สิ่งที่ต้องการคือสถานที่ที่ให้ความสงบในชีวิต

การอยู่คนเดียวไม่เคยเป็นปัญหาแม้จะมีช่วงเวลาที่เกิดความคิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานาบ้างส่วนใหญ่คงจะเป็นวิถีชีวิตในอดีตสมัยที่ยังมีหน้าที่การงานมีบ้านมีรถแต่กลับไม่มีความสงบในชีวิต เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับชีวิตในช่วงเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมามันมองในแบบทางโลกมันคือหายนะ เพราะในที่สุดก็แทบไม่เหลืออะไรซ้ำยังต้องเป็นโรคซึมเศร้าแต่หากมองทางธรรมแล้วความสูญเสียทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันคือบทเรียนที่ดีที่สุดของโลกธรรมและทำให้ชีวิตเข้าใจวิถีของการปล่อยวางความจริงในชีวิต

แต่สิ่งหนึ่งที่ยังรู้สึกไม่สบายใจคือขยะที่ทิ้งอยู่ตามที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกระป๋องน้ำอัดลม, แก้วพลาสติก, ขวดเบียร์หรือเครื่องดื่มชูกำลัง ทำให้กรุงเทพมหานครไม่สะอาดเหมือนหลายเมืองในต่างประเทศที่ผู้เขียนเคยไปพบเห็นมา ไม่ว่าจะเป็นสิงคโปร์, โซล หรือปักกิ่ง รวมถึงซิดนีย์ ผู้เขียนได้แต่หวังว่าคนกรุงเทพฯหรือคนไทยทั่วไปจะมีจิตสำนึกของการรักษาความสะอาดและความมีระเบียบอยู่บ้าง ถ้ามันยังเป็นอยู่เช่นนี้เมื่อไหร่กรุงเทพฯของเราจะเป็นเมืองที่สะอาดสวยงามเหมือนเมืองใหญ่อื่นๆของโลกจึงอยากขอให้คนไทยทุกคนช่วยกันมีจิตสำนึกในเรื่องของการรักษาความสะอาดของบ้านเมืองของเราซึ่งน่าจะต้องเริ่มจากตัวเราเองก่อน

อีกเรื่องหนึ่งคือผู้เขียนอยากขอความเห็นใจคือการขี่รถจักรยานยนต์บนทางเท้า บ่อยครั้งที่ผู้เขียนต้องคอยหลบหลีกไม่ให้ถูกเฉี่ยวชน อยากขอความกรุณาพี่ๆทั้งหลายที่ใช้รถจักรยานยนต์ช่วยลงไปขับขี่อยู่บนถนนเถิด อย่างน้อยมันก็แสดงให้เห็นถึงความมีระเบียบวินัยของคนไทยเราและช่วยลดการเกิดอุบัติเหตุลงได้ด้วย